กำแพงดินเอียงที่ออกแบบให้เหมือนคลื่น หุ้มด้วยอิฐสีน้ำตาลและกระเบื้องเซรามิกสีฟ้า-ขาว จารึกชื่อผู้ล่วงลับ ตั้งตระหง่านเป็นเครื่องสักการะอันแสนเศร้าในสวนสาธารณะริมทะเลอันเงียบสงบ สะท้อนถึงความทรงจำที่ยั่งยืนของชุมชนบ้านน้ำเค็ม