พระปรางค์ศิลปะลพบุรีมีรากฐานมาจากรูปแบบปราสาทขอม แต่ได้รับการปรับปรุงด้วยลักษณะเฉพาะท้องถิ่นของละโว้ รูปทรงของพระปรางค์จะเพรียวกว่าและสูงกว่าโครงสร้างขอมดั้งเดิม โดยมีส่วนยอดที่เรียวขึ้นอย่างสมดุล วัสดุที่ใช้โดยทั่วไปคือศิลาแลงหรืออิฐ มีการประดับด้วยปูนปั้นที่สวยงามแทนที่จะอาศัยเพียงแค่การแกะสลักหิน โครงสร้างประกอบด้วยฐานเป็นชั้นๆ ตัวเรือนธาตุ (Ruen That) ซึ่งเป็นส่วนสำคัญมีซุ้มบนทั้งสี่ด้าน และส่วนยอดเป็นชั้นๆ ตัวอย่างที่ชัดเจนที่สุดคือพระปรางค์องค์ประธานที่วัดพระศรีรัตนมหาธาตุ ซึ่งเป็นต้นแบบของพระปรางค์ในยุคต้นอยุธยา