ส่วนที่เหลือของกำแพงในปัจจุบันแสดงให้เห็นถึงรากฐานที่มั่นคงและเทคนิคการก่ออิฐแบบโบราณ กำแพงมีความหนาและแข็งแรง ทำหน้าที่เป็นโครงสร้างรับน้ำหนักหลักเพื่อลดความจำเป็นในการใช้เสาภายในจำนวนมาก คุณสมบัติที่สำคัญคือช่องเปิดหน้าต่างโค้งแหลม ซึ่งแสดงถึงสถาปัตยกรรมตะวันตกที่ผสมผสานเข้ากับอาคารไทย ฐานของกำแพงมักมีการประดับด้วยบัวลูกแก้ว (ฐานปัทม์) ซึ่งเป็นรูปแบบที่นิยมในช่วงปลายสมัยอยุธยา เศษปูนที่ยังหลงเหลืออยู่บ่งบอกว่ากำแพงเหล่านี้เคยประดับประดาด้วยลวดลายปูนปั้นที่สวยงามและวิจิตรบรรจง