การเรียงอิฐแบบโบราณโดยไม่ฉาบปูนที่ปรากฏบน ปล่องเหลี่ยม เป็นเทคนิคงานช่างชั้นสูงจากต้นรัตนโกสินทร์ที่เน้นการโชว์แนวอิฐแดง (อิฐดินเผา) ซึ่งเรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบและแน่นหนาจนขึ้นรูปเป็นทรงแปดเหลี่ยมได้อย่างสมบูรณ์โดยไม่ต้องอาศัยการฉาบผิวปิดทับ ความสวยงามของงานสถาปัตยกรรมนี้อยู่ที่ความประณีตของการประสานก้อนอิฐด้วยน้ำยาปูนหมักแบบโบราณที่บางมาก ทำให้มองเห็นลวดลายและพื้นผิวธรรมชาติของดินเผาที่ผ่านกาลเวลากว่า 200 ปีได้อย่างชัดเจน ร่องรอยของแนวอิฐที่เปิดเปลือยนี้ไม่เพียงแต่สะท้อนถึงอิทธิพลของสถาปัตยกรรมตะวันตกที่เข้ามาในสมัยรัชกาลที่ 3 แต่ยังแสดงให้เห็นถึงความทนทานของวัสดุและฝีมือช่างในอดีตที่สามารถรังสรรค์โครงสร้างขนาดใหญ่ริมแม่น้ำท่าจีนให้ยังคงตั้งตระหง่านท้าแดดท้าฝนมาจนถึงปัจจุบัน