ศิลปะแบบพะโคถือเป็นยุคเริ่มต้นของปราสาทขอมในไทย มีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 15 ซึ่งเก่าแก่กว่าปราสาทหินหลายแห่งในยุคต่อมา ลักษณะเด่นคือการสร้างปราสาทด้วย อิฐขนาดเล็ก และการก่ออิฐแบบไม่ใช้ปูนสอ แต่ใช้วิธีขัดผิวอิฐให้เรียบและประกบกันด้วยยางไม้ องค์ปรางค์จะมีรูปร่างค่อนข้างเพรียวและมีการประดับส่วนฐานด้วยชั้นบัวที่เรียบง่าย ไม่เน้นการแกะสลักลวดลายที่ซับซ้อนเหมือนยุคหลัง ที่เทวสถานปรางค์แขก เราจะเห็นการผสมผสานระหว่างองค์ปรางค์แบบพะโคแท้ๆ กับการบูรณะในสมัยอยุธยาที่เพิ่มการฉาบปูนและซุ้มประตูเข้าไป นับเป็นหลักฐานสำคัญที่แสดงถึงการแผ่อิทธิพลของวัฒนธรรมขอมเข้าสู่ดินแดนลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาในช่วงยุคต้นๆ ของประวัติศาสตร์