ศิลปะรูปแบบนี้เกิดขึ้นจากการที่สยามเปิดรับสัมพันธไมตรีจากตะวันตก โดยเฉพาะฝรั่งเศส ทำให้เกิดการผสมผสานทางสถาปัตยกรรมที่มักเรียกว่าสไตล์วิลันดา เอกลักษณ์ที่เห็นได้ชัดคือการใช้ซุ้มประตูและหน้าต่างทรงโค้งแหลมหรือทรงโค้งมน ซึ่งเป็นอิทธิพลจากศิลปะโกธิคและเรอเนสซองส์ของยุโรป มีการใช้วัสดุพื้นเมืองอย่างอิฐและปูนสอแบบไทย แต่ก่อสร้างด้วยเทคนิคการรับน้ำหนักผนังที่หนาแน่นตามวิศวกรรมของชาวตะวันตกในยุคนั้น ตัวอย่างที่ชัดเจนคือพระที่นั่งจันทรพิศาลและตึกพระเจ้าเหาที่มีรูปทรงภายนอกดูเป็นไทยแต่สอดแทรกรายละเอียดช่องเจาะผนังแบบสากล ศิลปะผสมผสานนี้สะท้อนถึงวิสัยทัศน์ที่ทันสมัยของสมเด็จพระนารายณ์มหาราชที่ทรงนำเอาความรุ่งเรืองของสองซีกโลกมาหลอมรวมกันได้อย่างลงตัว