โบราณสถานอันกว้างใหญ่แห่งนี้แสดงให้เห็นถึงการทับซ้อนของอารยธรรมต่างๆ ตั้งแต่ยุคขอมจนถึงปลายสมัยอยุธยา รูปแบบผังเมืองเน้นที่ปรางค์ประธานศิลาแลง ซึ่งล้อมรอบด้วยระเบียงคดและเจดีย์บริวารในรูปแบบต่างๆ โครงสร้างสำคัญภายในบริเวณวัด ได้แก่ พระวิหารใหญ่ พระตำหนักทรงเครื่อง และพระอุโบสถขนาดเล็กทางทิศใต้ คุณสมบัติที่โดดเด่นคือการใช้ศิลาแลงดั้งเดิมร่วมกับอิฐและปูนปั้นประดับที่เพิ่มเข้ามาในระหว่างการบูรณะในรัชสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช ที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่ที่สมบูรณ์ที่สุด ซึ่งรักษาประวัติศาสตร์ศิลปะไทยไว้หลายยุคสมัย