ประตูแบบดั้งเดิมมักเป็นทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้า โครงสร้างประกอบด้วยกรอบแนวตั้งเรียบง่ายที่ออกแบบมาเพื่อความมั่นคงแข็งแรง กรอบประตูมักทำจากหินทรายหรือศิลาแลง โดยใช้ทับหลังตรงเพื่อพาดด้านบนช่องเปิด ประตูเหล่านี้มักตกแต่งด้วยหน้าบันลดหลั่นเป็นชั้น ๆ ที่เรียกว่า "ซุ้มเรือนแก้ว" วางอยู่เหนือกรอบสี่เหลี่ยมแบนเรียบ ตัวประตูมักทำจากไม้แกะสลักหรือลงรักปิดทอง โดยไม่มีส่วนโค้งใด ๆ ที่พบในศิลปะโกธิกหรือโรมัน รูปแบบนี้เน้นความงามที่เคร่งขรึมแบบดั้งเดิม ซึ่งพบได้ทั่วไปในวิหารและพระอุโบสถสมัยอยุธยาตอนต้นถึงตอนกลาง